Het seizoen van dood en eeuwigheid

Onderweg naar het eind van oktober ervaren de bomen het seizoen van het grote loslaten wanneer de sterke winden aan de resterende krokante bladeren trekt en ze geselt en op de grond werpt. De bomen slapen en hun energie heeft zich teruggetrokken in het diepste en donkerste deel van henzelf. Het sap heeft zich in de wortels teruggetrokken en wacht erop om weer opgewekt te worden door de terugkeer van de zon. Alleen de hulst, de klimop, de taxus en de spar blijven groen wanneer hun metgezellen al gestript zijn door het toenemende vijandige weer. Hun energie is wilskrachtig en een prachtig symbool van “de tong uitsteken” naar het gezicht van het seizoen’s proces van verval en blootleggen. Zij staan als geheugensteuntjes fier rechtop en tonen natuur’s altijd groene geest van de dingen wanneer we verder bewegen naar de tijd van de Spirit; All Hallows Eve of Samhain. Een tijd van houtrook en mist, van mysterie en illusie. Het is de tijd om de duisternis binnen te gaan, het onbekende. Een tijd van dood. De velden zijn nu zwart en de kraaien flapperen luidruchtig als zwarte schaduwen door de lilakleurige namiddag van laat oktober. Ze eten uit de karkassen van dingen die al gedood zijn door de kou en van de honger. De geest van het land is somber, rouwig en alle externe energie is laag.

Maar, op innerlijk vlak is er veel activiteit. Als we toegeven aan het volgen van het seizoen en ons terugtrekken in de nevelen van de ziel en zoeken naar antwoorden in de sfeer van de geesten en voorouders. In deze tijd reizen we naar het donkere van de maan. We hebben geen interesse in wereldse dingen maar in diep innerlijk weten, gefocust op de grotere vragen die ons bezighouden. Onze aandacht gaat uit naar ons eeuwige en onsterfelijke zelf. Wat heeft het nodig? Hoe voelt het zich? Net zoals de bomen is onze vitale levensenergie naar diep binnenin getrokken om ons te onderhouden wanneer we zoals de andere zoogdieren de drang voelen om onszelf te verbergen en te rusten. Wanneer we deze oerdrang te veel negeren zullen we dit seizoen als het moeilijkste seizoen ervaren want een definitieve verschuiving is bezig en een spiraliserende beweging trekt alle wezens weg van uiterlijke wereld en naar de innerlijke wereld. Het is de tijd om met de geest te lopen, onze eigen en die van anderen. Veilig en met respect. De aanwezigheid van onze voorouders is sterker voelbaar dan voorheen. Tijd houdt op een lineair proces te zijn en in plaats daarvan worden onze levens doorspekt met dat wat geweest is. Herinnering is bijna niet te scheiden van realiteit. De nevelen zijn dun. Samhain is een feeëntijd en daarom is het nodig om diep geworteld te zijn in dat wat ons onderhoud en levenskracht geeft en niet te vallen voor datgene wat glamour en illusie is in ons leven.

We kunnen onszelf aarden door weldoende activiteiten zoals het maken van versterkende soepen en stoofpotten, zelfs binnenshuis creatief bezig zijn, de niet meer weg te denken pompoen uit te hollen en er een gezicht in maken. In engeland maken ze lantaarns van rapen om de “bedriegers” weg te jagen die zich in de mist tussen de twee werelden zouden kunnen bevinden. Dit seizoen is het evenbeeld van schemering, een seizoen om lekker binnenshuis te blijven, letterlijk en figuurlijk en om niet weggelokt te worden naar het feeënrijk door dansende en muziek makende figuurtjes. Hoewel met onze groengeestige insteek waarbij we het praktische met het magische combineren, kunnen we misschien toch met de feeën dansen zonder de drang om deze wereld achter ons te laten. Het is het bewustzijn van de verleiding en de verwarring van deze tijd, die ons ervan weerhoudt te ver af te dwalen van dat wat alledaags is en ons gevoel  voor verantwoordelijk houden voor het hier en nu en Moeder Aarde die ons nodig heeft in deze realiteit.

Samhain (sow-wén) begint met zonsondergang op 31 oktober en duurt tot middernacht op 1 november. De naam samhain is Iers Gaelic (Keltisch) voor de maand november. Hallowe’en komt van het christelijke festival all hallow’s eve, ook wel allerheiligen of allerzielen genoemd en werd op 1 november gevierd. Andere namen voor dit festival zijn: festival van herdenking, feest van de appels, vooroudernacht en feest van de doden. Samhain markeerde op de oude Keltische kalender het eind van het zomerseizoen en het begin van de winter. Het is een festival van contrasten, een eind en een begin. Een tijd van plechtigheid en herdenken, maar ook voor plezier en lachen, spellen en feesten, het snijden van pompoenen en het aansteken van vreugdevuren. We kijken terug op het afgelopen jaar en zien uit naar de toekomst. We laten ons verleden achter ons en rusten uit van innerlijke taken en zoektochten. We zien de duisternis onder ogen en kijken tevens uit naar het nieuwe licht dat niet lang op zich zal laten wachten. Zowel dood als leven worden gevierd in hun vele vormen. We herinneren en eren hen die overleden zijn en verwelkomen hun geest en de geest van hen die erop wachten herboren te worden. Je kunt alleen vieren of met vrienden. Kinderen vieren door het doen van “trick or treat” op straat en ouderen vieren door hun herinneringen te overpeinzen. Het is de tijd voor de Oude Religie en voor nieuwe gebruiken – je zou kunnen zeggen dat alle leven en dood hier in deze ene nacht aanwezig is en het is de beste nacht van het hele jaar.

Samhain voor de Kelten: het vee wordt in schuren ondergebracht, het graan is opgeslagen en de laatste oogst van appels en bessen zijn weggezet. Al het buitenwerk op het land is beëindigd. Het afgelopen jaar is daardoor afgerond. Nu begint de tijd van zeven en malen en van het plannen en voorbereiden op het komende jaar. Het bewijs dat de winter in aantocht is overal te zien rond Samhain. In de velden, bossen en parken zijn de bladeren bruin en ze vallen snel. Vogels beginnen aan hun trek en de eerste vorst is niet ver meer weg. Het lijkt op het einde van alle leven en geboorte, maar kleine knopjes op de twijgen en slapend zaad in de bruine aarde zijn getuigen vanhet komende nieuwe leven. Als één cyclus eindigt, begint een nieuwe!

Innerlijk werk voor het Samhain seizoen

In ons eigen leven hebben we de taken en projecten die we ons ten doel hebben gesteld volbracht. Nu laten we het oude jaar achter ons en beginnen we een nieuw jaar door stille overdenking en meditatie. Dit zal ons voorbereiden voor nieuwe ondernemingen wanneer de tijd rijp is. Mentaal rusten we. Dit betekent niet dat we al het werk weigeren en in winterslaap gaan (hoewel het idee aantrekkelijk kan zijn op een koude novemberochtend), maar dat we deze tijd wel gebruiken voor innerlijk onderzoek en spirituele reizen en het opladen van onze accu. Nieuwe taken worden omschreven of gesteld maar we houden ook onze geest open om nieuwe inspiratie en gedachten te absorberen. Op samhain nacht nemen we afscheid van het oude jaar en wensen elkaar geluk en vreugde voor het komende jaar. Na Samhain (1 november) zal er een tijd van rust komen waarin deze veranderingen merkbaar worden en waarin de nieuwe zaden van ideeën tot ons komen terwijl we wachten op de lente.

Ben je geïnteresseerd om meer over Samhain te leren of om jezelf af te stemmen op natuurlijke cycli? Je zou dit kunnen doen door:

Samhain meditatie

innerlijke reis naar de Oude Wijze

Een prachtige en onvergetelijke reis waarbij je via een steencirkel millenia terug gaat in de tijd naar de Samhain nacht. Je ziet hoe de Elfenkoningin en haar elfenridders voorbij razen in de Wilde Jacht die de start van de Samhain nacht markeert. Jij gaat op reis en de meest heldere ster aan de nachthemel is jouw metgezel. Onderweg ontdek je de liefdevolle kracht in jouw hart die alles aankan. Wat er ook gebeurd! De reis voert langs je eigen schaduw waarbij je de kans wordt geboden om dit deel van jezelf te herkennen en te erkennen om het vervolgens in acceptatie te integreren. En uiteindelijk zul je in verwondering erachter komen wie en wat de essentie van het Oude Wijze aspect van de aarde godin is.