13 september 2008
"U bent de eerst wachtende.." klinkt het voor de zoveelste hoopgevende keer in mijn oor terwijl ik doelloos door een magazine blader in de hoop iets leuks te vinden om de wachttijd mee op te vullen. Een minuut of tien geleden besloot ik na lang aarzelen dan tóch maar naar de huisartsenpraktijk te bellen om het hardnekkige hoestje te laten checken dat al drie weken lang mijn luchtpijp teistert. Geen idee waar ik het opgelopen heb. En het lijkt totaal niet op verkoudheid, griep of iets anders waarmee ik bekend ben. Na drie weken van thuisdokteren met eerst mijn beproefde pro-biotische thuismiddelen bestaande uit een cocktail van honing en drie verschillende essentiële oliën (tea tree, jeneverbes en citroen), daarna een zuiverende kuur met groene leem, Reiki behandelingen, visualisaties en tenslotte maar Fluimicil uit het rek van de drogist, bleek de hoest zijn huur nog niet te hebben opgezegd. Sterker nog hij barricadeerde de uitgangen. Hmmmm.
Sluipenderwijs begonnen rondzwevende gedachten van ‘zorgen maken' te ontstaan. Want als beproefde middelen opeens NIET blijken te helpen, dan begint er onderbewust een onrust te ontstaan. "Waarom helpt het niet?", "Het had moeten helpen!", "Zou het ernstig zijn?", "misschien wel.. nee, niet aan denken". Zucht. Wat te doen? Toch maar eens naar de huisarts voor een diagnose?
Dan zal dit het eerste bezoek aan de huisarts sinds járen zijn. Ik ben namelijk absoluut geen fan van de manier waarop mijn huisartsencentrum werkt. Elke bezoeker krijgt 10 minuten audiëntie bij de huisarts en binnen deze tijd moet de bezoeker zijn verhaal hebben gedaan, moet er een onderzoek hebben plaats gevonden, moet er een diagnose zijn gesteld, moet het hele consult ook in de computer zijn ingeklopt én moet er een passend oplapmiddel worden uitgeschreven zodat de bezoeker met een gevoel van opluchting weer naar buiten worden geloodst. "Volgende!".
Het geeft me geen vertrouwen. U wel? Waar zijn de tijden gebleven dat huisartsen nog maatwerk in plaats van productiewerk afleverden? En ik kan me voorstellen dat ook de huisartsen door deze werkwijze niet écht voldoening in zijn/haar vak en passie kunnen vinden. Hadden zij hetzelfde beeld van de huidige werkrealiteit toen ze vol vuur aan hun opleiding begonnen en vol eerbare gedachten "Maar ik zal de zuiverheid van mijn leven en mijn kunst bewaren" zweerden als onderdeel van de eed van Hippocrates? Tijden veranderen, maar niet alle veranderingen komt de mensheid ten goede. Ondanks de in 2003 vernieuwde artseneed van de KNMG en VSNU waarin onder andere staat geschreven: "Ik stel het belang van de patiënt voorop en eerbiedig zijn opvattingen". Ik vraag mij dan af hoe het in het belang van de patiënt is dat een consult wordt beperkt tot 10 minuten?
Laten we dan eens de Tibetaanse geneeswijze erop naslaan. Deze komt namelijk nog het dichtst bij de inhoud van de Eed van Hippocrates. Neem bijvoorbeeld dit onderdeel van de eed: "Mijn leermeester zal ik eren en liefhebben als mijn ouders; ik zal in gemeenschap met hem leven en zo nodig mijn bezit met hem delen, de kunst leren zonder vergoeding en zonder dat daartoe een schriftelijke belofte nodig is; aan mijn zonen, aan de zonen van mijn leermeester en aan de leerlingen die verklaard hebben zich aan de regelen van het beroep te zullen houden, aan hen allen zal ik de grondslagen van de kunst leren. Man, dat waren nog eens tijden! Toen aanleren van en later het dragen van het geneesheerschap een grote eer was. Waar compassie voor het lijden van alle schepselen de drijfveer was. De Tibetaanse arts lééft zijn roeping. Zonder dat ik alle moderne huisartsen over één kam wens te scheren, maar als ik u rechtuit vraag: "wat is uw drijfveer voor de uitoefening van het geneesheerschap?", hoe velen onder u zullen met schaamrood op de kaken moeten bekennen afgegleden te zijn naar een financiële motivatie? Of erger, dat uw motivatie reeds doodgebloed is? Voor al diegenen: kop op, het is nog niet te laat!
Ja, ik had me al lang om kunnen laten schrijven naar een andere huisarts, maar die stap heb ik gewoon nog niet gezet. Dus nu zit ik als eerst wachtende aan de telefoon van de huisartsenpraktijk waar ik eigenlijk gehoopt van had er niet meer heen te hoeven gaan. Maar vooruit, positief denken, we geven ze het voordeel van de twijfel en misschien zijn zij in de loop der jaren ook wel enorm vooruitgegaan.
"Hallo, met de assistente van.." en door de euforie van de overwinning op het geduld beproevende telefoonbeantwoord-systeem mis ik haar naam. Maakt niet uit. "Hallo, ik zou graag een afspraak maken". "Sorry, maar door een computerstoornis kan ik niet in ons systeem. Kunt u morgenochtend tussen 9 en 12 terugbellen voor het maken van een afspraak?". Dat begint al goed, spreekt mijn smalende onderbewustzijn tegen me. Ik sus deze rebelse gedachte en hoor mezelf meevoelend en zelfs een tikje geduldig zeggen "Morgenochtend? Eh, ja dat kan. Ik bel morgen wel even terug". Maar met een ontevreden gevoel van valse overwinning leg ik mijn mobieltje neer. Ik kijk nog even wat wazig uit de ogen als ik ondertussen probeer te verwerken wat er zojuist voorgevallen is.
Met een blik op de klok grijp ik de volgende ochtend de telefoon gelijk bij de horens. Klik, "U bent de eerst wachtende" klinkt het weer. "Wat een verrassing" denk ik, half glimlachend om hun veronderstelling dat mensen niet voor zichzelf kunnen denken. Maar nog voordat ik uitgedacht ben, moet ik mijzelf corrigeren want een wakkere stem meldt zich na slechts een minuut. "Hallo, ik wil graag een afspraak maken" zeg ik met een hoopvolle stem. "Sorry, we hebben hier een computerprobleem en ik kan niet in het systeem". "Oh, dat zei men mij gisteren ook al en toen werd ik gevraagd om hedenochtend terug te bellen". "Wacht even", zegt de stem. Ik wacht. "OK, ik heb nu een manier gevonden om in het afsprakenboek te kunnen kijken". Dat klinkt goed. Nadat ik mijn naam, nummer en rang heb moeten doorgeven sla ik me door een onheilspellende stilte heen. "De dokter zit helaas de hele week vol.... Wat zijn de klachten?". Een duiveltje op mijn rechterschouder fluistert ‘zeg haar dat je een enge ziekte hebt waarvan je half stervend bent'. Met duim en wijsvinger flik ik het duiveltje van mijn schouder af en vertel haar in het kort mijn klachtenverhaal. "Drie weken is toch wel lang om met zo'n hoestje te zitten, ik ga kijken of ik u ergens tussen kan zetten". Na wederom een moeilijke stilte en daarna een opsomming van dagen waarop het niet zou kunnen, voelt het alsof ik inbreuk maak op de capaciteit van de huisarts. "Ah, zou het morgenochtend om 11:10 uur schikken?". Weer moet ik glimlachen om de manier waarop het lijkt alsof je kunt kiezen. "Prima!" accepteer ik het aanbod.
In de wachtkamer heerst een serene atmosfeer slechts onderbroken door een kuchje hier en daar en het rinkelen van telefoons of het gekletter van stalen bakjes op formica bladen. Soms komen er flarden van menselijke tonen langs, maar over het algemeen zijn deze kort en van het "goedemorgen" soort. Ik kies een plekje tussen de andere wachtenden op de plastic kuipstoeltjes en kijk even rond. Een uitnodigend korfje met goddank leuke leesbladen trekt mijn aandacht. Al lezend doe ik nog leuke inspiratie op voor een artikel en terwijl ik met mijn pen aantekeningen maak in mijn inspiratieboekje komen de wassen beelden om me heen opeens tot leven. Alle hoofden draaien naar de openslaande deur waarin drie personen naar buiten komen. Vol verwachting wachten we op de verlossende naam. "Heijen". Ik herken mijn achternaam en volg de arts gedwee naar het bureau en de stoelen die ervoor staan. "Wat brengt u hier?"
Na de opsomming; kriebelhoest, iets irriteert mijn luchtpijp net onder de keel, alsof er een haartje zit dat ik maar niet ophoesten kan, nee er is geen astma in de familie, nee ook geen bronchitis, ja het rochelt wel soms, volgt het beluisteren van diepe in- en uitzuchten waarvan ik duizelig wordt en bijna van de rand van de behandeltafel afkiep. De stethoscoop gaat van de oren af en alles wordt vakkundig in de computer ingegeven. Het blijkt een astmatische reactie te zijn op iets en door het inademen van een astma medicijn zal ik minder last van benauwdheid hebben. Mijn onderbewustzijn roert zich weer "Hallo!, ik ben niet benauwd, ik heb een irritatie die triggert tot hoesten!". Kritisch vertel ik de arts dat ik op zoek ben naar de oorzaak, zodat deze aangepakt kan worden. Het medicijn is namelijk enkel een symptoom bestrijder.
Maar tien minuten later sta ik zónder antwoord maar mét een recept weer tegenover de hoopvolle gezichten van de wachtkamer. Ik glimlach als een boer met kiespijn en loop naar de apotheek waar ik het gouden briefje inwissel voor een pompje met Ventolin. Drie keer per dag inademen zal de vermoedelijke astmatische reactie van mijn luchtpijp moeten verminderen. Vol tegenstrijdige gevoelens over de diagnose open ik thuis de bijsluiter en lees een van de bijwerkingen; mond- en keelirritatie. Nou ja, het is in elk geval een passende aanvulling op mijn hoest! Maar ik ben er niet geheel van overtuigd dat poeder inademen die normaliter aan astma patiënten wordt voorgeschreven, de irritatie aan mijn luchtpijp of longen zal verhelpen. De enige reden waarom ik toch besluit die dag de eerste drie teugen aan het pompje te nemen is omdat de arts vertelde dat door de spierverslappende werking van het medicijn de luchtpijp ruimer wordt en dat daardoor een mogelijke irritatie meer ‘rust' krijgt. Afijn, ik doe het één dag, dan nog een halve tweede dag, maar als ik merk dat het absoluut geen effect heeft op de irritatie besluit ik toch weer Fluimicil te halen. Dat had tenminste nog voelbaar effect.
Intussen surf ik op het internet, op zoek naar Tibetaanse artsen en vind er één die redelijk in de buurt ligt op bijna 2 uur afstand. Hij heeft als kleine jongen het vak geleerd van zijn vader, de lijfarts van de 14e Dalai Lama. Het intake formulier is reeds gedownload en ik sta te popelen om maandagochtend de praktijk te bellen voor een afspraak. Mijn hoop is dat deze gepassioneerde arts een laag dieper kijkt en samen met mij de oorzaak kan vinden zodat we een uitgestippelde route naar de terugkeer van balans in mijn luchtpijp kunnen plannen door gebruik van de eeuwenoude geneeskrachtige werking van de natuur. De oorspronkelijke geneeswijze. Ik wijs de de moderne geneeskunst niet af en vind zelfs dat deze een mooie aanvulling zou kúnnen zijn op de oorspronkelijke eeuwenoude geneeswijzen. Mits zij uitgevoerd wordt vanuit een staat van dienstbare passie. Zolang er nog productiewerk wordt geleverd probeer ik er weg te blijven.
© Nathascha Heijen
Sluipenderwijs begonnen rondzwevende gedachten van ‘zorgen maken' te ontstaan. Want als beproefde middelen opeens NIET blijken te helpen, dan begint er onderbewust een onrust te ontstaan. "Waarom helpt het niet?", "Het had moeten helpen!", "Zou het ernstig zijn?", "misschien wel.. nee, niet aan denken". Zucht. Wat te doen? Toch maar eens naar de huisarts voor een diagnose?
Dan zal dit het eerste bezoek aan de huisarts sinds járen zijn. Ik ben namelijk absoluut geen fan van de manier waarop mijn huisartsencentrum werkt. Elke bezoeker krijgt 10 minuten audiëntie bij de huisarts en binnen deze tijd moet de bezoeker zijn verhaal hebben gedaan, moet er een onderzoek hebben plaats gevonden, moet er een diagnose zijn gesteld, moet het hele consult ook in de computer zijn ingeklopt én moet er een passend oplapmiddel worden uitgeschreven zodat de bezoeker met een gevoel van opluchting weer naar buiten worden geloodst. "Volgende!".
Het geeft me geen vertrouwen. U wel? Waar zijn de tijden gebleven dat huisartsen nog maatwerk in plaats van productiewerk afleverden? En ik kan me voorstellen dat ook de huisartsen door deze werkwijze niet écht voldoening in zijn/haar vak en passie kunnen vinden. Hadden zij hetzelfde beeld van de huidige werkrealiteit toen ze vol vuur aan hun opleiding begonnen en vol eerbare gedachten "Maar ik zal de zuiverheid van mijn leven en mijn kunst bewaren" zweerden als onderdeel van de eed van Hippocrates? Tijden veranderen, maar niet alle veranderingen komt de mensheid ten goede. Ondanks de in 2003 vernieuwde artseneed van de KNMG en VSNU waarin onder andere staat geschreven: "Ik stel het belang van de patiënt voorop en eerbiedig zijn opvattingen". Ik vraag mij dan af hoe het in het belang van de patiënt is dat een consult wordt beperkt tot 10 minuten?
Laten we dan eens de Tibetaanse geneeswijze erop naslaan. Deze komt namelijk nog het dichtst bij de inhoud van de Eed van Hippocrates. Neem bijvoorbeeld dit onderdeel van de eed: "Mijn leermeester zal ik eren en liefhebben als mijn ouders; ik zal in gemeenschap met hem leven en zo nodig mijn bezit met hem delen, de kunst leren zonder vergoeding en zonder dat daartoe een schriftelijke belofte nodig is; aan mijn zonen, aan de zonen van mijn leermeester en aan de leerlingen die verklaard hebben zich aan de regelen van het beroep te zullen houden, aan hen allen zal ik de grondslagen van de kunst leren. Man, dat waren nog eens tijden! Toen aanleren van en later het dragen van het geneesheerschap een grote eer was. Waar compassie voor het lijden van alle schepselen de drijfveer was. De Tibetaanse arts lééft zijn roeping. Zonder dat ik alle moderne huisartsen over één kam wens te scheren, maar als ik u rechtuit vraag: "wat is uw drijfveer voor de uitoefening van het geneesheerschap?", hoe velen onder u zullen met schaamrood op de kaken moeten bekennen afgegleden te zijn naar een financiële motivatie? Of erger, dat uw motivatie reeds doodgebloed is? Voor al diegenen: kop op, het is nog niet te laat!
Ja, ik had me al lang om kunnen laten schrijven naar een andere huisarts, maar die stap heb ik gewoon nog niet gezet. Dus nu zit ik als eerst wachtende aan de telefoon van de huisartsenpraktijk waar ik eigenlijk gehoopt van had er niet meer heen te hoeven gaan. Maar vooruit, positief denken, we geven ze het voordeel van de twijfel en misschien zijn zij in de loop der jaren ook wel enorm vooruitgegaan.
"Hallo, met de assistente van.." en door de euforie van de overwinning op het geduld beproevende telefoonbeantwoord-systeem mis ik haar naam. Maakt niet uit. "Hallo, ik zou graag een afspraak maken". "Sorry, maar door een computerstoornis kan ik niet in ons systeem. Kunt u morgenochtend tussen 9 en 12 terugbellen voor het maken van een afspraak?". Dat begint al goed, spreekt mijn smalende onderbewustzijn tegen me. Ik sus deze rebelse gedachte en hoor mezelf meevoelend en zelfs een tikje geduldig zeggen "Morgenochtend? Eh, ja dat kan. Ik bel morgen wel even terug". Maar met een ontevreden gevoel van valse overwinning leg ik mijn mobieltje neer. Ik kijk nog even wat wazig uit de ogen als ik ondertussen probeer te verwerken wat er zojuist voorgevallen is.
Met een blik op de klok grijp ik de volgende ochtend de telefoon gelijk bij de horens. Klik, "U bent de eerst wachtende" klinkt het weer. "Wat een verrassing" denk ik, half glimlachend om hun veronderstelling dat mensen niet voor zichzelf kunnen denken. Maar nog voordat ik uitgedacht ben, moet ik mijzelf corrigeren want een wakkere stem meldt zich na slechts een minuut. "Hallo, ik wil graag een afspraak maken" zeg ik met een hoopvolle stem. "Sorry, we hebben hier een computerprobleem en ik kan niet in het systeem". "Oh, dat zei men mij gisteren ook al en toen werd ik gevraagd om hedenochtend terug te bellen". "Wacht even", zegt de stem. Ik wacht. "OK, ik heb nu een manier gevonden om in het afsprakenboek te kunnen kijken". Dat klinkt goed. Nadat ik mijn naam, nummer en rang heb moeten doorgeven sla ik me door een onheilspellende stilte heen. "De dokter zit helaas de hele week vol.... Wat zijn de klachten?". Een duiveltje op mijn rechterschouder fluistert ‘zeg haar dat je een enge ziekte hebt waarvan je half stervend bent'. Met duim en wijsvinger flik ik het duiveltje van mijn schouder af en vertel haar in het kort mijn klachtenverhaal. "Drie weken is toch wel lang om met zo'n hoestje te zitten, ik ga kijken of ik u ergens tussen kan zetten". Na wederom een moeilijke stilte en daarna een opsomming van dagen waarop het niet zou kunnen, voelt het alsof ik inbreuk maak op de capaciteit van de huisarts. "Ah, zou het morgenochtend om 11:10 uur schikken?". Weer moet ik glimlachen om de manier waarop het lijkt alsof je kunt kiezen. "Prima!" accepteer ik het aanbod.
In de wachtkamer heerst een serene atmosfeer slechts onderbroken door een kuchje hier en daar en het rinkelen van telefoons of het gekletter van stalen bakjes op formica bladen. Soms komen er flarden van menselijke tonen langs, maar over het algemeen zijn deze kort en van het "goedemorgen" soort. Ik kies een plekje tussen de andere wachtenden op de plastic kuipstoeltjes en kijk even rond. Een uitnodigend korfje met goddank leuke leesbladen trekt mijn aandacht. Al lezend doe ik nog leuke inspiratie op voor een artikel en terwijl ik met mijn pen aantekeningen maak in mijn inspiratieboekje komen de wassen beelden om me heen opeens tot leven. Alle hoofden draaien naar de openslaande deur waarin drie personen naar buiten komen. Vol verwachting wachten we op de verlossende naam. "Heijen". Ik herken mijn achternaam en volg de arts gedwee naar het bureau en de stoelen die ervoor staan. "Wat brengt u hier?"
Na de opsomming; kriebelhoest, iets irriteert mijn luchtpijp net onder de keel, alsof er een haartje zit dat ik maar niet ophoesten kan, nee er is geen astma in de familie, nee ook geen bronchitis, ja het rochelt wel soms, volgt het beluisteren van diepe in- en uitzuchten waarvan ik duizelig wordt en bijna van de rand van de behandeltafel afkiep. De stethoscoop gaat van de oren af en alles wordt vakkundig in de computer ingegeven. Het blijkt een astmatische reactie te zijn op iets en door het inademen van een astma medicijn zal ik minder last van benauwdheid hebben. Mijn onderbewustzijn roert zich weer "Hallo!, ik ben niet benauwd, ik heb een irritatie die triggert tot hoesten!". Kritisch vertel ik de arts dat ik op zoek ben naar de oorzaak, zodat deze aangepakt kan worden. Het medicijn is namelijk enkel een symptoom bestrijder.
Maar tien minuten later sta ik zónder antwoord maar mét een recept weer tegenover de hoopvolle gezichten van de wachtkamer. Ik glimlach als een boer met kiespijn en loop naar de apotheek waar ik het gouden briefje inwissel voor een pompje met Ventolin. Drie keer per dag inademen zal de vermoedelijke astmatische reactie van mijn luchtpijp moeten verminderen. Vol tegenstrijdige gevoelens over de diagnose open ik thuis de bijsluiter en lees een van de bijwerkingen; mond- en keelirritatie. Nou ja, het is in elk geval een passende aanvulling op mijn hoest! Maar ik ben er niet geheel van overtuigd dat poeder inademen die normaliter aan astma patiënten wordt voorgeschreven, de irritatie aan mijn luchtpijp of longen zal verhelpen. De enige reden waarom ik toch besluit die dag de eerste drie teugen aan het pompje te nemen is omdat de arts vertelde dat door de spierverslappende werking van het medicijn de luchtpijp ruimer wordt en dat daardoor een mogelijke irritatie meer ‘rust' krijgt. Afijn, ik doe het één dag, dan nog een halve tweede dag, maar als ik merk dat het absoluut geen effect heeft op de irritatie besluit ik toch weer Fluimicil te halen. Dat had tenminste nog voelbaar effect.
Intussen surf ik op het internet, op zoek naar Tibetaanse artsen en vind er één die redelijk in de buurt ligt op bijna 2 uur afstand. Hij heeft als kleine jongen het vak geleerd van zijn vader, de lijfarts van de 14e Dalai Lama. Het intake formulier is reeds gedownload en ik sta te popelen om maandagochtend de praktijk te bellen voor een afspraak. Mijn hoop is dat deze gepassioneerde arts een laag dieper kijkt en samen met mij de oorzaak kan vinden zodat we een uitgestippelde route naar de terugkeer van balans in mijn luchtpijp kunnen plannen door gebruik van de eeuwenoude geneeskrachtige werking van de natuur. De oorspronkelijke geneeswijze. Ik wijs de de moderne geneeskunst niet af en vind zelfs dat deze een mooie aanvulling zou kúnnen zijn op de oorspronkelijke eeuwenoude geneeswijzen. Mits zij uitgevoerd wordt vanuit een staat van dienstbare passie. Zolang er nog productiewerk wordt geleverd probeer ik er weg te blijven.
© Nathascha Heijen
| < Vorige | Volgende > |
|---|
