Smeltende 'sterrenvelden'

Maar dat wat mij oplaadt, trekt de batterij van de auto leeg. Dat is een keerzijde van de winterse periode. Het technologisch hoogstandje op diesel leest intussen op zijn gemak het boek ‘de kunst van het stilstaan'. Zelfs een tevergeefs gekochte nieuwe accu kan hem niet uit zijn leesplezier rukken. Afijn, lang leve de technologie. Of niet? Hoe lang is dat technologische leven nog?

Ik ben mij de laatste tijd erg bewust van de kwetsbaarheid van de verworvenheden van deze eeuw. Al die moderne gemakken waar mensen zo op vertrouwen en die we zo gewoon vinden in het dagelijkse leven dat we er geen tweede gedachte aan besteden, zijn in feite allemaal luchtballonnen. Net als het idee dat we hebben over geld. Pas wanneer er stront aan de knikker komt, merken we hoe belachelijk afhankelijk wij van bepaalde verworvenheden of ideeën zijn geworden. Leuk, "sparen voor later" of "sparen voor de oude dag", denk ik dan. Wie is er niet met één of beide van deze motto's groot geworden? Maar nu "later" en "de oude dag" gekomen zijn, blijkt dat spaargeld verdampt te zijn. Vindt u het overigens niet ook erg interessant hoe "fictief" geld kan "verdampen"? Kunnen we dan ook niet fingeren dat het verdampt is en gewoon weer terug gaan naar de oorspronkelijke staat van fictief spaartegoed? Er was niets, niets is verdampt, dus dan kunnen we toch ook weer terug naar niets? Ik bedoel, dat is het toch waar het op neerkomt?

"Leuk speeltje, die computergestuurde diesel", denk ik ook. Maar als de natuur opspeelt (en die kans is altijd aanwezig) kun je slechts teruggrijpen naar wat wél werkt. En vaak is dat: eenvoud. Als je in deze tijden naar de media kijkt en luistert, doe dat dan vooral met een open geest én met behoud van een eigen besluitvorming. En wanneer je hierdoor wél gaat nadenken over de "gewoonste" zaken van de wereld, dan zal jou waarschijnlijk ook opvallen dat deze niet zo gewoon meer zijn en dat de vroegere oplossingen zo gek nog niet waren!

Onze voorouders hadden niet de industriële technologie die ons leven zo gemakkelijk maakt. Maar zij hadden wel een simpele oplossing voor alles wat het leven naar hen gooide. Er waren geen slachtoffers van het dichtdraaien van een gasleiding uit Rusland; men had een haard om zich aan te warmen en men leefde in hechte, lokale gemeenschappen waarin mensen elkaar ondersteunden in barre tijden en hulp boden aan degenen die te zwak waren om voor zichzelf te zorgen. In de natuur was voldoende dood hout te sprokkelen of kolen en turf om te delven. Er waren toen natuurlijk wel veel minder mensen op de aarde waardoor er meer dan voldoende natuurlijke resources waren om van te leven. Mensen konden werkelijk van het land leven. Van en mét het land. Er zal een subtiel samenspel zijn geweest tussen geven en nemen. Er zal ook een besef zijn geweest dat de Aarde een ‘levend wezen' was dat net als de mens kon geven en kon nemen. En een besef dat een wederzijds samenwerkingsverband kon leiden naar een evenwichtige evolutie voor beiden levende wezens. Hoe ver men ook afgedwaald is van dit concept door kunstmatige en krampachtige levenswijzen, gelukkig zie ik beelden en hoor ik geluiden dat een steeds grotere groep mensen overal ter wereld probeert terug te keren naar dit samenwerkingsverband met de aarde en met elkaar onderling.

Je vind dit soort berichten echter maar mondjesmaat in de conventionele nieuws media maar als je daar vanaf kunt stappen en in plaats ervan begint met het lezen van positieve nieuws websites dan merk je dat er een heleboel aan het veranderen is op aarde. Op zulke websites lees ik dingen waar ik blij van wordt. Bij het verlaten van zulke websites voel ik me hoopvoller, blijer en lichter dan wanneer ik een reguliere nieuws website zou verlaten. Tientallen jaren geleden verdween de krant al van mijn dagelijkse menu en het nieuws op TV is niet aan mij besteed. Hoewel een gedeelte ervan toch altijd wel via een slinkse zijweg tot me komt. Maar ik voed mij er niet meer mee en ik kies bewust om enkel zaken te lezen of te bekijken die een positiever effect hebben op mijn lichaam, geest en toekomstbeeld. En het grappige is dat juist hierdoor tenminste één geest meehelpt om een positief toekomstbeeld vast te houden. Ik houd mijn focus zoveel mogelijk gericht op de lichtere zaken! En door deze focus creëert mijn geest mee aan een betere wereld. Zo simpel is het.

In de groep toekomstbouwers heb je natuurlijk o.a. de categorie ‘denkers' en ‘doeners'. Gezien de uitpuilende bak met het opschrift "Ideeën" die op mijn bureau staat, zit ik waarschijnlijk bij de eerste groep. Het ene na het andere goede idee of concept ter verbetering van de wereld spruit spontaan voort en ik leg het trouw vast op een krabbeltje dat dan in die Ideeën bak verdwijnt met het idee dat ik het oppak zodra ik er tijd voor heb. Maar het is zó druk en mijn tijd is zo beperkt dat de inhoud in de bak gestadig groeit en mij getergd onder de zwaarte elke dag aankijkt. "Waar haal ik de tijd vandaan om ermee te beginnen?" vroeg ik mij af. Dus bleven ze liggen. Heel lang is het merendeel van die ideeën en concepten te progressief geweest. De toenmalige tijdsgeest kon ze nog niet bevatten en ik vroeg mij af hoe ik het concept moest inpakken om het bevattelijk te maken. "Waarmee begin ik?" vroeg ik mij af. Dus bleven ze liggen. En het uitvoeren van alle ideeën is teveel werk voor slechts één persoon in één leven. "Waar moet ik beginnen?". Dus bleven ze liggen. Lang heb ik gedacht dat ik in eentje de wereld moest veranderen en ik voelde het als mijn verantwoordelijkheid om het leed in de wereld op te lossen. Maar ik kan niet overal tegelijk zijn en er is zo ontzettend veel leed. De reikwijdte en immensiteit van deze taak hield mij juist als ijzeren kogels aan mijn enkels op de plaats. "Waar moet ik beginnen?".

Lang was ik de slaaf van deze gedachte en heeft de zwaarte ervan mij achtervolgt. En het lukte me eerder niet om hem van me af te schudden. Uiteindelijk kan ik nu de schakels van mijn enkels halen en vrijheid ervaren: ik doe wat ik kan doen binnen de reikwijdte die ik aankan en binnen het stukje aarde waar ik verantwoordelijkheid voor kan opnemen. En alles wat ik niet kan doen, of waar ik niet aan toekom, dáár vertrouw ik erop dat anderen het (gaan) doen. Ik hoef helemaal niet alles te doen, het is okay om nog wat over te laten voor anderen die dan ook kunnen ontwaken en een stukje kunnen gaan dragen. Wat een doorbraak! Niet één persoon met de wereldbol op z'n nek, maar met zijn allen de schouders eronder! Ik verheug me elke dag weer hoeveel mensen er zijn die denken zoals ik, die doen zoals ik en die allemaal tezamen een gigantische reikwijdte en draagkracht hebben. Ja, SAMEN kunnen we het doen! Yes, we can.

Hulde aan de nieuwe president van de Verenigde Staten! Elke keer weer als ik naar ‘de man van het volk' Barack Obama kijk en luister dan roert er zich iets in mijn hart en ziel. Hij staat voor mij voor één van die moedige mensen die het mens-zijn in haar meest flatterende kwaliteit bij mensen naar boven haalt. Een van die mensen waarvan mijn ziel fluistert en hoopt dat we nu weer eens een échte Koning in actie kunnen aanschouwen. Zoals Koning Aragorn uit de Lord of the Rings-trilogie. Voor dat soort mensen zou ik met veel plezier werken en leven. De verkiezing van de charismatische Barack Obama met zijn duidelijke boodschap is voor mij een teken dat de wereld ‘er klaar voor is'. De toekomst gaat veranderen. NU, in deze geweldige, turbulente, onstuimige, aardschokkende tijd waarin jij en ik leven maken we mee dat de mensheid zegt "Ja, we kunnen veranderen".

Ja, we kunnen het! Daar ben ik van overtuigd! Maar doen we het ook doen? Gaan we onze schakels van de enkels halen en gaan doen wat we kunnen? Ieder van ons binnen zijn eigen reikwijdte en draagkracht? Gaan we die evolutionaire sprong maken van IK naar WIJ? Samen-werken voor een betere toekomst net zoals onze voorouders dat ook deden.

Samen konden zij lokaal alles aan. Dit was vòòr de tijd van corrupte regeringen, voor de tijd van de grijpgrage ‘koningen' en roofridders, voor de tijd van fictief geld en fictieve veiligheid. Dit was in een tijd waarin mensen in vrede met elkaar en met het land leefden. Een tijd waarnaar we op weg terug zijn. Misschien deze keer met het gemak van technologische hoogstandjes, maar dan zouden deze ook onze aarde ten goede moeten komen. Misschien dit keer met een overkoepelende organisatie voor een groter geheel maar dan zou deze ten goede van de gemeenschap én de aarde moeten opereren. Misschien staan er nog wel meer échte Koningen op. Lokaal, landelijk, wereldwijd? Spannend hoor! Ik zou zelf het allerliefst zien dat mensen leren hun creërende kracht samen te bundelen en prachtige dingen gaan neerzetten. Voor ons en voor de generaties na ons. Want wij zijn de voorouders van de toekomst. Laten we samen ervoor gaan dat de generaties na ons trots kan zijn op het werk van hun voorouders. En laten we vooral ook eens aandachtig kijken naar het werk van onze voorouders. Wat lieten zij voor ons achter? En hoe kunnen wij van hun verworven natuurlijke wijsheden profiteren? Hoe kunnen we deze weer oppakken en verwerken in deze tijd zodat die draad ook naar de toekomst toe geweven kan worden? Oh, I have a dream! En het is een droom vol hoop. Ik wens in dit nieuwe jaar dat alle dromen die jij hebt voor jezelf, voor de mensheid, voor de dieren en de hele aarde zich mogen manifesteren op wonderbaarlijke manieren.

Januari is ook de maand van de over-en-weer beschietingen in Israël en Palestina. Niet dat dit nu zo nieuw is maar toch zou ik indringend tegen de leidinggevenden willen zeggen: "Hou nu eens op met dat welles-nietes spelletje en ga eens wat anders doen!". Het heeft al jaren niet gewerkt op deze manier en normaliter wanneer iets niet werkt dan zoeken de meeste intelligente soorten naar andere oplossingen. Je zou ze toch een schop onder de kont willen geven, niet dan? Zelfs dieren zijn innovatiever bij het zoeken naar alternatieven. Die zouden zeker niet weer voor een muur kiezen. Die was toch al eens gevallen? Het is dan wel weer geweldig om op internet een you-tube filmpje te vinden waarbij een groep samenwerkende mensen via een bijzonder muziek-project probeert die muur te slechten. Via de verbroederende kwaliteit van geluid in beweging -muziek gedragen op de wind- reiken zij met zelfgemaakte muziekinstrumenten uit naar de harten aan de andere kant van de muur. Zij nodigen als het ware uit om de slavenbanden van de enkels te ontdoen en te starten met dansen. Kom in beweging, laat ellende je niet bevriezen. Ja, er staat een muur. Maar we kunnen desondanks het ‘mens-zijn' in elkaar vinden en samen dansen voor een betere toekomst! Kijk, daar wordt ik ontzettend blij van. Deze hoopvolle acties die de fysieke beperkingen overstijgen.

Ja, er zijn bestuurlijke machten, maar dit betekent nog niet dat wij al het denken en doen aan hen moeten over laten. Ja, er zijn beperkingen die opgelegd worden door wetten en voorschriften, maar dit betekent nog niet dat wij ons eraan moeten houden als onze harten vertellen dat het anders kan, beter kan. Ja, er is ellende in de wereld, maar dat betekent nog niet dat wij ons daardoor gevangen moeten laten nemen. Er is een oneindige vrijheid binnen in je te vinden en binnen in ieder ander op deze aarde. Laten we die ruimte binnen gaan en de schatten aanboren die dáár op ons wachten. Om ze vervolgens mee naar buiten nemen. Klaar om die evolutionaire stap te nemen naar samenwerking in vrijheid. Herinner je de spreuk "vrijheid, gelijkheid, broederschap"? Het is de vergeten waarheid.

Ik realiseer me dat dit soort teksten -zeker in vroegere tijden- als opruiend zouden kunnen worden beschouwd maar ik roep niet op tot burgerlijke ongehoorzaamheid. Ik roep op tot burgerlijke verantwoordelijkheid. Verantwoordelijkheid voor je eigen leven, voor het stukje land waarop je leeft, voor de gemeenschap waarin je leeft en vooral voor je eigen daden. Denk eens voor jezelf na. Laat niet anderen een beslissing voor je nemen; niet door je partner, niet door jouw omstandigheden, niet door jouw regering en zeker niet door jouw angst. Angst verlamd en houd je op de plaats. Niets doen is het niet nemen van de verantwoordelijkheid. Dat kun je verhelpen door een stapje per keer te nemen. Jouw eerste stapje verandert al direct het hele toekomstperspectief!

Dus laat de Vorst(in) binnen in ontdooien! Met het wegsmelten van de winterse sneeuw kan de bevroren aarde weer gaan stromen en kunnen de zaden die erin liggen gaan ontkiemen met nieuw potentieel. Letterlijk om je heen en figuurlijk binnen in jou! Stem je af op de Aarde, let op haar seizoenen, wat doet de Natuur en wat doen de dieren? Zij zijn nooit verdwaald geraakt door technologie; zij opereren nog steeds binnen de subtiele rasters die al het leven met elkaar verbindt. Zij zijn intelligent, niet intellectueel. Mens-zijn betekent dat je naast jouw natuurlijke intelligentie bezit over een door kennis verworven intellectueel. Maar als je niets met die kennis doet dan voeg je niets toe. Je blijft dan een bevroren container vol met kennis in een wereld die schreeuwt om ontdooiing. Dus wees intelligent, ontdooi, laat je intellectueel vrij stormen. Zet het in voor een betere toekomst. Denk na, verzin, droom, wees creatief. Doe IETS. Neem deel aan iets. Het tijdperk is gekomen dat je het niet meer alleen hoeft te doen; de taak die er ligt is een taak waar we samen aan gaan werken.

Elke dag hier op aarde is als ‘Onderweg naar Morgen'. Er is onderweg genoeg te doen, te beleven, genoeg om je over te verheugen, om verrast over te zijn, om van te genieten. Er zijn miljoenen zoals als jij. Het is tijd om ze allemaal te verbinden en er gezamenlijk de schouders onder te zetten. Ontwaak! Jij, de aarde, ons potentieel: allemaal ontwaken wij NU, in dit bijzondere "jaar der jaren" : 2009!

Ik weet zeker dat dit een zeer uitzonderlijk jaar gaat worden! In de numerologie is 2009 (2+0+0+9=11) een dubbele 1 maar ook het meestergetal 11. Dat betekent dat we in dit 11-jaar de dubbele kracht van de 1-energie zullen gaan voelen en de 1 is de "Initator". Neem initiatief, DOE! Zoek gelijkgestemden en vorm samen een krachtig samenwerkingsverband voor het uitvoeren van ideeën. Luister naar elkaar. Luister ook altijd naar je hart voor raad. Wanneer iets niet goed voelt, sta dan nog even stil en onderzoek waarom het niet goed voelt. Komt het door verlammende angst? Dan heb je des te meer reden om er dieper naar te kijken. Is de angst gegrond? Is het een patroon dat je altijd schijn-veilig hield? Is het nog nodig? Helpt het je of belemmerd het je? In het laatste geval; de pot op met angst! Ontdooi het, steek de fik erin; laat loskomen dat potentieel. Doe het wel! Doe het samen. 1 + 1 is 2. Twee is samenkomen, ontvankelijk zijn voor de verbinding die de 2 zo zoekt. In het Engels hebben ze er een perfect woord voor: ‘together' oftewel ‘two gather'. Twee verzamelen zich. En als twee enkeltjes zich verzamelen dan heb je al een retourtje, so to speak ;-)

De thema's voor 2009 zijn dan al snel duidelijk:

Samen voegen - Samen werken - Samen dromen - Samen komen - Samen doen

De maan ziet er prachtig uit zo aan de verder bijna lege avondhemel. De sneeuw glinstert alsof de sterren allemaal vrijwillig uit de lucht gevallen zijn om tijdelijk de aarde met het zachte sterrenlicht te bedekken. Je zou ze zomaar kunnen oprapen en jezelf weerspiegeld zien in hun licht. Maar dan smelten ze weg in jouw hand. En terwijl de ster zijn plaats herneemt aan de hemel zie jij het waterdrupje dat achterblijft op je hand. Ontdooid sterrenlicht, vloeibaar en stromend. Dat ene druppeltje voegt zich dadelijk bij de rest van de ontdooide sterren die samen als één waterstroom leven geeft aan initiatieven die afgestemd zijn op het ritme van samenwerking. Het druppeltje water op mijn hand laat ook doorschijnen wat wij werkelijk zijn; niets minder dan een ster op aarde. Een ster met handen. Om mee te kunnen handelen. Met voeten om mee in beweging te komen. Met een mond waarmee er door geluid iets inIjs-Ster deze wereld tot leven gebracht kan worden. Met ogen om getuige te zijn van onze daden en de daden van anderen. Met oren om te kunnen horen wat er werkelijk nodig is. En met een hart dat ons inspireert en leidt op onze queeste om de wereld te verlichten. Het duurt nog maar heel even en dan zien we de eerste groene scheuten door de aarde omhoog steken. Het creatieve vuur binnenin ontdooid onze winterdeken van rust en regeneratie. Opwinding hangt in de lucht. Voelbaar voor eenieder die afremt en zich afstemt op dit jaar. Ik zucht, niet van spijt maar van verlangen, en neem afscheid van de volle maan van de laatste winterse nacht. De dooi treedt vanaf morgen in en het is tijd dat ik mijn initiatieven ga uitwerken. De hond rent met de tong op en neer flapperend naast haar bek door de sterrenvelden heen en speelt. Voor haar is er slechts het hier-en-nu en daarin speelt zij de sterren van de hemel.

Login (of registreer) om een reactie te plaatsen.