Uit de dagboeken van Nathascha

Een reis naar Avalon is een reis naar je binnenste. Die innerlijke reis begint voor mij al vanaf het vertrek van huis. Zo ook met de Yule-reis naar Avalon.

Zaterdag 19 december 2004
Ik zit in de trein en lees een spiritueel artikel over de hectiek in deze tijd en er staat veel herkenbaars in. Onder het lezen wordt mij duidelijk dat ik mij de laatste paar weken weer behoorlijk heb laten meeslepen in de voortdurend draaiende mallemolen van de jachtige wereld. Tijd om er bewust even vanaf te stappen en de versnelling een paar tandjes lager te zetten! In ieder geval tijdens de komende 4 dagen, want dan ben ik weer in het magische Avalon (Glastonbury, U.K.) voor de viering van het Yule-feest, de voorchristelijke variant van Kerstmis. De intentie is echter hetzelfde; de viering van de terugkeer van het Licht. Op 21 december beleeft de Natuur de Winterzonnewende; het tijdstip waarop de nacht het langst is. Het hartje van de winter. Dé tijd om je naar binnen terug te trekken, net zoals de Natuur het leven naar binnen heeft teruggetrokken. Maar vanaf de winterzonnewende op 21 december zal de zon steeds meer terrein gaan winnen en de Natuur zal in de komende lente weer uitbarsten met kleurige energie. Zo ook in de mens. In de winter herkauwen we het afgelopen jaar. Wat hebben wij meegemaakt? Wat hebben wij bereikt? Wat hebben we geleerd? In de winter laten we los wat we niet wensen mee te nemen naar de nieuwe jaarcyclus. Na een druk jaar begin ik weer naar binnen te keren. Bovendien is het tijd om mijn batterij weer op te laden en Glastonbury is mijn favoriete plek daarvoor. Er hangt daar een prachtige energie en ik verheug mij erop de Tor te beklimmen en te mediteren. Iets wat ik telkens weer doe als ik Avalon betreed en weer verlaat. De trein raast voort en Schiphol komt langzaam in beeld. Ik begin nu al na te denken wat ik in het komende jaar wil laten groeien. En wat laat ik straks los? Want er zullen twee ceremoniën zijn die betrekking hebben op het loslaten van het oude.Na een turbulente vlucht landde het vliegtuig op Bristol Airport. Engeland begroette ons met haar typische weer; regen! Hoewel, men zegt dat de streek waarin Glastonbury ligt, Sommerset, de meest zonnige streek van Engeland is. Maar nu dus even niet. Het is koud, nat en donker! Een perfect begin voor de reis naar binnen.

Na een autorit achter iemand die wel héél erg dol op zijn rempedaal is, maar daardoor wel onbewust ons levenstempo hielp te vertragen, kwamen we aan bij Berachah House aan de voet van de Tor. De eigenaresse, een hartelijke kunstenares, gaf ons een rondleiding door het huis en door onze Lila kamer. Deze kamer ademt een sfeer van rust en zachtheid en van het typische Engelse cottage-gevoel.

In de stortregen beginnen we aan onze beklimming van de Glastonbury Tor. Het is bijna middernacht en er is niemand aanwezig buiten ons. Het geeft een haast onwerkelijk gevoel van vrijheid om te ervaren dat Mario en ik, samen met de Natuur, de enige bewuste wezens zijn op de hellingen van deze oude heuvel. De elementen lucht en water zijn nadrukkelijk aanwezig; ik heb moeite om mijn lichaam tegen de stormachtige wind in te balanceren. En mijn handige reisformaat-paraplu is bij lange na niet opgewassen tegen de kracht van de voortrazende regenwind en liet al gauw haar rode kopje hangen als een tulp met gebroken ribben. Ik probeer de resten van mijn paraplu te rangschikken zodat ze weer in het plastic hoesje passen en onderwijl beklim ik gestaag de betonnen trappen op weg naar de top. Ik kan de St.Michael toren al zien opdoemen als ik tenminste de natte slierten haar uit mijn ogen was. Het is niet ver meer naar de top. Ik voel me helemaal levend. Er is een puur beleven van het Nu, het huidige moment. Gauw richt ik mijn ogen weer naar de trappen want ik moet goed uitkijken waar ik mijn voeten in het donker zet. Nu ben ik bijna op de top, de elementen hebben vrij spel als mijn lichaam tussen hemel en aarde balanceert tijdens de laatste inspanning om boven te komen. De wind giert, de regen maakt een oorverdovend lawaai, en dan...... ineens - bij het bereiken van de top- geen wind meer! Geen regen. Wat vreemd. Het lijkt wel alsof ik in het oog van de storm sta. En de St. Michael toren lijkt een eigen bewuste aanwezigheid uit te ademen. Ik zie het niet maar ik voel het wel! Een aanwezigheid, door de eeuwen heen. Toekijkend. Ik vraag me af hoeveel mensen deze stenen reus al voorbij heeft zien komen? Hoeveel anderen waren hier met z'n tweetjes in donkere regennachten? Een haast angstig gevoel bekruipt me wanneer ik één pas naar voren zet en merk dat daar de wind wél giert en de regen met bakken neerstort. Één stap terug en weer die windstilte... geen regen. Dit is wel heel erg moeilijk te bevatten voor mijn wanhopige verstand maar ik geef me eraan over. De Toren lijkt ons wel te beschermen.. zou het? Of wist hij dat we zouden komen met ons speciale doel.. het bekrachtigen van onze relatie door onze anamchara-belofte ringen te zegenen, hier boven op de Tor tijdens Yule, de geboorte van het Licht. Of zou de les hier zijn dat wij zélf kunnen kiezen of we ons in deze stormachtige periode overgeven aan de stilte in de storm, aan de rust en aan de vrede. Dat we de vrede in onszelf vinden ook temidden van een chaotische wereld? Dat "Yule" is: jezelf overgeven aan de rust van de winter terwijl het licht in je opnieuw ontstoken wordt. Ook al stormt het om je heen. Dan kies ik nu voor innerlijke rust! Ik draai me om en kijk langs de donkergrijze kolos omhoog; "Dank je, stenen vriend."

Zondag 20 december 2004
’s Middags namen we deel aan de WinsterSolstice ceremonie bij de Chalice Well. “Merry Solstice” groet men in Glastonbury in plaats van “Merry Christmas”. Je ziet hier heel weinig commercialisering van Kerstmis. Het is duidelijk dat de mensen hier voornamelijk gericht zijn op de oude traditionele manier van vieren: het Yule feest. De terugkeer van een nieuw zonnejaar. Dit wordt symbolisch uitgebeeld tijdens de Winterzonnewende ceremonie bij de Chalice Well; in een cirkel bevinden zich twee vrouwen en twee mannen die verkleed zijn als groenblijvers Hulst, Eik, Maretak en Klimop. Een sneeuwgodin dekt al dansend het land toe met sluiers van ijs en sneeuw. Het leven trekt zich terug en zoekt dekking ondergronds. Slechts de groenblijvers blijven als een uiterlijk kenmerk van eeuwig leven onvermoeibaar staan. De winterzonnewende passeert, de sneeuwgodin wijkt steeds verder terug door de terugkeer van de zon en het groen van de Natuur begint te groeien. De bomen spreken ieder hun wijsheid zodat de mens hier iets mee kan. De sneeuwgodin gaat de cirkel rond en draagt symbolisch het vuur over aan de 4 groenblijvers, die op hun beurt samen een groot vreugdevuur ter ere van de terugkeer van het Licht ontsteken.  Een prachtig schouwspel dat door honderden aanwezigen wordt gadegeslagen. Inclusief de burgemeester van Glastonbury, want ook die laat van zich horen als hij de mensen voorop gaat in een lange rij naar de Heilige meidoorn waar de aanwezigen hun zelfgemaakte, natuurlijke decoratie in de boom mogen hangen. Dit zijn giften aan de Natuur als dank. Er worden appels, mezenbollen, zelfgemaakte kerstballen van brood en ander lekkers voor de vogels in de boom gehangen aan kleurige linten. Er is een kraampje waar je warme drank en mince pies kunt krijgen (alle geld gaat naar een goed doel) en een man parkeert nonchalant zijn uil op een boomstammetje terwijl hij een kopje warme fruitpunch gaat halen. In het achterste gedeelte van de Chalice Well tuin ligt het Cress Field.Daar is een kopie van het labyrinth van de Tor met zand op het gras nagemaakt. Het labyrint is verlicht met lantaarns (licht op je pad). Bij de ingang ervan neem je een handje met zaadjes die je gedurende de reis naar het midden van het labyrint, en symbolisch ook het centrum van je innerlijk, tegen je hart houdt terwijl je nadenkt over hetgeen je los wilt laten van het oude jaar. Aangekomen in het centrum gooi ik de zaadjes in het vuur en begin aan de terugkeer uit het labyrint. Ik voel me blij en vrolijk als ik het oude jaar achterlaat om te transformeren in het centrum. Ik ben lichtvoetiger en loop sneller en energieker het labyrint uit dan ik het inliep. Bij de uitgang zegen ik mezelf met het Chalice Well water dat daar klaar staat! Laat het nieuwe jaar maar beginnen!

Een magische anekdote
Ik had geen tijd gehad om een natuurlijke decoratie te maken om de meidoorn mee te versieren en dat vond ik behoorlijk vervelend. Vooral omdat ik juist heel graag natuurdecoraties maak ter ere van Moeder Aarde. Maar op de één of andere manier was ik er niet toe gekomen. In de tuin kwam een vrouw langs met in haar hand een takje met drie rode roosjes. Ik voelde me een beetje verdrietig dat ik met lege handen was gekomen. Maar wat gebeurt een uur later? Nog voor de ceremonie begon stond ik even op een plekje om me heen te kijken toen mijn oog viel op een klein rood voorwerp op de grond vlak voor mijn voeten. Jawel, het takje met de 3 roosjes! Het lag daar zomaar, klaar om door mij opgeraapt te worden. Had ik toch nog iets om de boom mee te decoreren! Die ervaring maakte mij duidelijk dat er voor iedereen gezorgd wordt. Moeder Aarde geeft om haar kinderen! Ik voelde op dat moment een enorme warme deken van liefde mij omvatten en stilletjes boog ik mijn hoofd in onuitsprekelijke dankbaarheid en respect.

Maandag 21 december 2004
In de Godinnentempel van Avalon, in het hartje van Glastonbury, werd 's avonds Danu's Festival of Air gevierd. Zij hebben een typisch jaarwiel: het wiel van ANA ofwel het Wiel van Britannia. Zij starten de ceremonie met het aanroepen van de acht windrichtingen: het noordwesten met Keridwen (Oude wijze Godin), het noorden met Danu (Moeder van de Lucht), het noordoosten met Brigit (Maagd Godin), het oosten met Artha (Moeder van het Vuur), het zuidoosten met Rhiannon (Godin van de Liefde), het zuiden met Domnu (Moeder van het Water), het zuidwesten met Ker (Moeder Godin) en het westen met Banbha (Moeder Aarde). Daarna roepen ze de Lady of Avalon, Morgan la Fay om aanwezig te zijn gedurende de ceremonie. Het aanroepen gebeurt met de gehele groep, iedereen draait met de windrichtingen mee, heet de Godinnen welkom en neemt de specifieke energie mee naar het centrum van de cirkel. Het is een geweldig energetisch gebeuren dat je niet onberoerd laat! Binnen de cirkel wordt gezongen en muziek gemaakt, er worden verhalen verteld, gemediteerd en gelachen. Dan komt Kathy Jones met een kaarsje. Zij vertelt ons over de Flame of Avalon kaars die tijdens de afgelopen Godinnenconferentie in Glastonbury (dit jaar weer in juli!) is aangestoken door 6 andere kaarsen uit de wereld die eveneens 24 uur per dag brandend worden gehouden.

De zes kaarsen zijn:

• De Godinnen Conferentie Vlam
• De Hiroshima Peace kaars, sinds 50 jaar brandend gehouden door de overlevenden van de bom op Hiroshima
• Bridies Vlam vanuit Kildare, Ierland, naar Glastonbury meegenomen door Zuster Mary en Zuster Rita van Solas Bridhe.
• Bridies Vlam, onstoken in de hebrides en door Jill Smith meegenomen naar de Godinnen Conferentie.
• The Children's Flame van the Children's Fire
• De vlam van het Madonna klooster.

Deelnemers uit alle windrichtingen van de wereld namen deel aan de Godinnenconferentie en zagen hoe met deze zes kaarsen één nieuw licht werd ontstoken: the Flame of Avalon. Tammy, Priesteres van Avalon en mijn reismaatje uit het Spring equinox-avontuur 2004, hield de vlam van de Goddess Conference brandend. Vanuit deze vlam was het lichtje aangestoken dat Kathy nu in haar handen hield. Het doel is om het Licht van de Godin vanuit Avalon de wereld in te schijnen. Visualiserend dat haar stralen zich over de hele wereld verspreiden en dat haar Violette licht reist over de gouden draden van het web van de Wereld Met gepaste eerbied namen wij het lichtje aan.

Dinsdag 22 december 2004
Je krijgt wat nodig is op magische manieren. Dit overkwam ook Muriel Buhrs , een Nieuw-Zeelands meisje uit Glastonbury die mij trof op mijn laatste ochtend op de Tor. Nadat ik met Mario, Jana Runnalls en een groepje mensen van de Godinnentempel om 7 uur ’s ochtends de zon ritueel had opgedrumd (“drumming up the Sun”), zat ik koukleumend op het bankje over Avalon uit te kijken en nam in mijn hart afscheid van deze plek. ’s Middags zouden we terugvliegen naar Nederland. Muriel was een van de weinigen die ook zo vroeg op de Tor was. In het voorbijgaan complimenteerde ze me met mijn muts (als je hem ziet lig je dubbel van het lachen, want het is eigenlijk een kindermuts). Toen ik haar bedankte hoorde ze mijn Nederlandse accent en we raakten aan de praat omdat zij vertelde dat zij ook vandaag naar Nederland zou vliegen om haar oom en tante te bezoeken die ze 9 jaar geleden voor het laatst had gezien. We praatten nog wat door en wat bleek? Zij had dezelfde vlucht naar Nederland als wij én ze had een lift naar het vliegveld nodig!!! En zo kwam het dat Muriel op het laatste moment kreeg wat ze nodig had op een onwaarschijnlijke plaats op een onwaarschijnlijk moment. Wij namen haar mee en zij gaf ons als dank een CD die zij vers van de pers had opgenomen. Voor ons een waardevol aandenken aan de magie van Avalon. In de reizen die erna zouden volgen kwamen we haar telkens weer tegen middels korte, hartgevoelde en wonderbaarlijke ontmoetingen.

© Nathascha Heijen