Voor het eerst in de Goddess Temple

"Wie gaat er vanavond naar de ceremonie in de Glastonbury Godinnen Tempel?" vraagt onze reisleidster terwijl ze de kleine groep rond kijkt. Ik had geen idee wat het inhield maar het klonk wel heel spannend. "Ik wil wel graag mee" en stak vurig mijn hand op. Het werd een indrukwekkende ervaring!

Gehuld in de duisternis van de avond lopen we met z'n drieën naar het centrum van Glastonbury waar de Godinnen Tempel ligt. Ik loop de houten trap op en kom dan bij een openstaande lila deur waardoor een vurige warmte naar de koude lentenacht ontsnapt. Twee mooie vrouwen, gekleed in groene en gouden tinten heten ons van harte welkom. De schoenen gaan uit en worden in houten rekjes gezet. Ik kijk mijn ogen uit. De pastelkleurige wanden van de tempel lopen van een zachte lila kleur naar een lichtblauwe "hemel" in de nok. Met een iets donkerdere kleur lila zijn de Glastonbury Tor en het landschap van Avalon op de wand geschilderd. Hierdoor lijken het mysterieuze schaduwen, heel mooi. Een hoogpolig en zacht lila tapijt siert de vloer. Overal liggen witte schapenvachtjes en een kudde kussens heeft zich door de hele ruimte verspreid. In het midden van de ruimte ligt een ronde goudkleurige mat waarop allerlei ceremoniële voorwerpen liggen. Een dansende streep wierook geeft de tempel een heerlijke atmosfeer. Aan de muur prijkt een heel groot schilderij van de Godin die zowel de maan als de zon in haar handen houdt. In het achtereinde van de ruimte staan negen levensgrote poppen gemaakt van wilgentakken. Zij stellen de negen Morgens van Avalon voor en sommigen van hen hebben namen waar ik nu nog mijn tong over breek. Er zijn veel mooie en luxe stoffen gebruikt om de houten Godinnen aan te kleden, zoals zijde, voile en fluweel. De hele tempel ademt een liefdevolle sereniteit uit.

Het was al druk. Zo'n veertig mensen hadden een plekje uitgezocht op de uitnodigende luxe kussens en de schapenvelletjes op de vloer. Roerloos stonden zeven priesteressen en één priester van Avalon met open armen en omhoog gerichte handpalmen gereed rondom de gouden mat die de binnencirkel vormde van deze tempel. Er kwam beweging in hun lichamen en terwijl zij zacht heen en weer wiegden nam een van hen het woord.

"Draai alsjeblieft met mij mee naar het Oosten" sprak zij zacht doch vol kracht. Iedereen in de tempel draait nu in dezelfde richting met haar mee zodat alle aanwezigen nu met het gezicht richting het Oosten staan. Ze heft haar handen in een uitnodigend gebaar op en verheft haar stem wanneer ze lonkend de godin van de Lente aanroept: "Moeder van Vuur, Artha -de grote moederbeer- Grainne, Sulis en Eostra - kom met jullie vuur en passie en verwarm alle harten in deze lente-equinox ceremonie. Laat ons innerlijke vuur ontbranden"."Morgen Cliton, kom en wees welkom in ons midden op deze speciale avond. Breng je dieren mee; de beer, de haas, de hen en de kat...." "We zegenen je en verwelkomen je in onze tempel, Artha", nodigt ze uit terwijl haar handen de energie binnen halen. "Breng de energie naar het centrum." zegt de Priesteres en iedereen draait met de klok mee totdat we weer met het gezicht naar het centrum gericht staan. We laten de meegebrachte energie van de godin van de Lente in het centrum stromen. Ik verbaas me over het gemak waarmee ik deze ceremonie mee kan doen, het voelt heel natuurlijk - terwijl ik dit nog nooit eerder heb gedaan! De tweede Priesteres van Avalon neemt het woord; "Draai alsjeblieft met mij mee naar het Zuidoosten". Hierna riep zij de corresponderende energieën aan van deze richting: Rhiannon, de godin van de Liefde, de passionele godin die met Beltane op 1 mei wordt geassocieerd. Haar dieren zijn de merrie, het paard, de duif en de zwaan. Haar magische voorwerpen: de kam, de spiegel en de schelp. Zij is één van de maagdelijke godinnen net zoals Olwen, Elen, Blodeuwedd en Thetis, de morgen van Avalon die bij het Zuidoosten hoort. We zegenen haar en verwelkomen haar in ons midden opdat zij ons mag raken met haar liefde en plezier. Daarna brengen we ook haar energie mee naar het centrum. Zo gaan we alle acht windrichtingen af, waar ik voor het eerst hoorde van de namen van de Godinnen, hun dieren en voorwerpen, en de namen van de Morgens van Avalon. Nadat we de acht richtingen gezamenlijk hadden geopend en weer met ons gezicht naar het centrum gericht stonden werd de Lady of Avalon zelf aangeroepen door de Hogepriesteres. Opeens vulde de tempel zich met een intense energie. Ik wissel een korte blik uit met een van mijn reisgenoten die ook voor het eerst hier is. We seinen  "wow!" naar elkaar. Ik stond zowat in brand, mijn handen gloeiden als hete kooltjes. De energie was voelbaar veranderd!

We werden uitgenodigd om te gaan zitten en ik nam, nog steeds verrast door de intense energie, plaats op een kussentje aan de buitenrand van de binnencirkel. Een prachtige vrouw van middelbare leeftijd, versierd met een goudgroene hoofdtooi en bijpassende schitterende Indiase jurk stond op en verzamelde haar koor rondom zich. Zwanger van een onderdrukte giechel besloot ik haar vanaf nu "het opperelfje" te noemen want daar leek ze op. Een teer, bijna doorzichtig, lichtend wezen in natuurgroene tinten. Haar stem was echter krachtig en samen met het achtergrondkoor bracht ze een lied ten gehore ter ere van Godin Artha waarin de moederbeer ontwaakt uit haar winterslaap. Het lied zit vol passie en vuur en is heerlijk aanstekelijk. Ik ben nooit zo'n zuiver zangwonder geweest maar op dat moment kon ik niet anders als meezingen. Mijn stem werd opgenomen in het grote geheel en voegde er iets aan toe. Iedereen was inmiddels opgestaan om het vuur in onze slapende lendenen al dansend en stampend aan te wakkeren. De natuur wordt weer wakker, de lente begint! We zingen in tweestemmig koor: "Er brandt een vuur in mij, diep binnenin, het vuur van mijn ziel brandt passioneel. Een licht dat mij van binnenuit verwarmt, het vuur in mijn ziel, passie in mijn hart. Godin Artha.". Onze lichamen geven uiting aan de vreugde van deze roep tot ontwaken.

We lachen, dansen, en zingen totdat we weer neerzinken op de kussens om ons mee te laten voeren in een meditatie. De Priester van Avalon had een lage en monotone stem waardoor ik met gemak in een diepe ontspanning kwam en de meditatie ingleed. Eerst luisterden wij naar de geluiden in de tempel; het nahijgen en ademen van de dans, hier en daar een hoest of een kuch, het zachte geschuif van lichamen die zich in een meer ontspannen houding proberen te leggen. Dan de geluiden buiten de tempelmuren; een auto in de verte, het zachte gemompel van mensen die buiten langs lopen. Nog verder; de stilte van de koude lentenacht en uiteindelijk de diepe, serene stilte die achter alle geluid ligt! In deze tempel van innerlijke stilte luister ik naar mijn eigen ademhaling en volg aandachtig diens ritmische cyclus van uitzetten en krimpen. Zonder moeite.

Vanuit het hart wordt er een koord door de ruggengraat naar beneden uitgerold, dwars door de vloer van deze tempel, door de toplaag van de aarde heen en dan diep de aarde in. Het koord passeert steenlagen, een grot, komt langs wateraders en eindigt bij het roodgloeiende en kolkende middelpunt van de aarde. Deze vurige kracht stroomt nu omhoog langs het koord, door de wateraders, de grot, de steenlagen, de toplaag van de aarde, de vloer naar mijn ruggengraat en naar het hart. "Wow!", denk ik alweer. Wat een vuur, de verandering die het teweeg brengt in mijn innerlijk is onmiskenbaar. Wat heerlijk!

Dan gaat er een koord vanuit het hart omhoog. Door de ruggengraat, door de kruin, door het dak, de lucht in. Langs sterren, planeten, het zonnestelsel en dwars door de kosmos naar de verste ster die ik kon vinden. Het licht van deze ster stroomt nu door het koord naar beneden door de kosmos, door het zonnestelsel, langs planeten en sterren naar de blauwgroene aarde. Naar Glastonbury, door het dak van de tempel, door de kruin, langs mijn ruggengraat naar mijn hart.  "Dubbel wow!".

Ik open mijn hart naar een ander. Naar alle anderen. Naar de hele aarde. Hele busladingen liefde stromen door mijn bijna exploderende hart naar buiten. De ervaring is overweldigend en stille tranen marcheren in formatie naar mijn kaaklijn.

Ik ga een grot binnen en loop naar het centrum van deze donkere aarden kamer. Er brandt een groot vuur. Er ligt een beer - of is het iemand die verkleedt is als een beer?- naast de knetterende takken. De beer wordt wakker en opent zijn ogen. Ik voel de liefde, de warmte en de tederheid wanneer deze beer mij in zijn armen neemt. Er is geen enkele angst, enkel het gevoel van geborgenheid en genegenheid. Dan legt de beer zijn stevige klauwen op mijn handpalmen. Met één nagel trekt hij een snee in mijn hand wat onmiddellijk een bloedrood spoor nalaat. Dan wrijft de beer er wat speeksel overheen en de wond geneest zienderogen. Ik krijg geen kans om te vragen wat dit alles betekent want de meditatie in de tempel is beëindigd en ik hoor hoe iedereen weer langzaam rechtkomt en hoe alles om me heen in beweging komt. Ik haast me de grot te verlaten en kijk nog een keer om met een spijtige blik. Maar ik weet toch dat de betekenis van deze ervaring zich nog wel zal ontvouwen.

Ik open mijn ogen en voel een ontzettende kracht door mijn aderen stromen. Alles voelt energiek en liefdevol. Ik heb dit nog nooit eerder ervaren en ik geniet dan ook met volle teugen van mijn ontwakende kracht. Intussen gaat er een schaal met enveloppen rond door de menigte. Iedereen mag er een nemen. "Oh, wat spannend!", ik trek een willekeurige enveloppe eruit zonder erbij na te denken of te voelen welke enveloppe het moet zijn. Als een kind dat een cadeautje krijgt maak ik snel de enveloppe open en tref een kleurig klein prentje aan. De boodschap op de voorzijde van het prentje is: "Ik zit in het proces van positieve verandering.". En op de achterzijde staat geschreven in vrolijke letters: "Ik ontvouw mij op bevredigende manieren. Slechts goede dingen komen naar mij toe. Ik geef uiting aan gezondheid, vreugde, voorspoed en een vredige geest.".