Aardewijsheid in het Licht van Imbolc

Geschreven door Nathascha Heijen | 01 februari 2008

”Wat is aardewijsheid en wat is Imbolc?” vraag jij je mischien af.
Aardewijsheid is de wijsheid die je kunt vinden wanneer jij jouw manier van leven afstemt op het natuurlijke ritme van onze Moeder: de aarde waarop wij leven. Hierdoor wordt zij tot jouw bron van inspiratie en biedt zij je een manier van leven aan die heelmakend en transformerend is. En niet enkel jouw leven, maar met jou al het leven!

Imbolc is de periode rond begin februari het is de laatste maand waarin de winter regeeert voordat de Lente het definitief overneemt. De zon is vanaf haar laagste positie aan de hemel rond 21 december – de winterzonnewende-  elke dag meer in kracht aan het toenemen. En ook al merkt de mens hier misschien niet veel van door het drukke binnenleven, buiten begint het nieuwe leven al te ontkiemen. De ontwakende natuur is overal om ons heen te zien: de zaadslierten van de hazelaar van het winterbruin naar lentegroen verkleurd en hebben hun zaden met de wind verspreid, de groen-met-witte boodschappers van de lente -de sneeuwklokjes- verdringen zich in tientallen rondom de langzaam ontwakende bomen. Ja, de Natuur is van haar regenererende winterslaap opgewekt. Diep in de aarde klinkt de hartslag van de Moeder die steeds krachtiger wordt. Jouw activiteiten afstemmen op de energie van dit seizoen betekent dat je in jouw innerlijke wereld eveneens de subtiele, maar significante verschuiving naar licht en groei kunt voelen. 

Onze vroege Europese voorouders, de Keltische en pre-Keltische volkeren, waren bewust van het belang om mét de aarde samen te werken en niet om tegen haar en onze aard in te gaan. Om je uit te leggen wat het belang is van de Imbolc periode voor de moderne mens zullen we je aan de hand van overblijfselen van de Oude Weg meenemen naar je eigen conclusie van wat Imbolc betekent voor jou. Want één ding is zeker: vanuit het denkbeeld dat alles onderling met elkaar verbonden is en dat alles – werkelijk alles- uit één bron van Universele Intelligentie stroomt is de Parel van Wijsheid hier niet “wat is Aardewijsheid en wat is Imbolc?” maar het groeien naar het ervaren van creatiekracht. En wie is er beter geschikt dan onze Aarde als rolmodel voor het leren creëren? Wie evenaart haar ongelooflijke transformerende kracht als magiër in de smederij van de schepping, de bekroonde chef-kok van de keuken “water, aarde, vuur en lucht”? Moeder Aarde heeft qua creatiekracht al miljoenen jaren op ons voor.  Welke leraar is beter geschikt dan het bewustzijn dat zichzelf al als Creator kent? Door jezelf af te stemmen op de telkens veranderende energieën van de Aarde gedurende haar transformaties krijg je inzicht in het creatieproces van jouw leven.

Welke andere leraar heeft zoveel geduld, compassie en onvoorwaardelijke liefde als onze eigen Moeder, de aarde? Hoevelen van haar creaties zoals de bewuste schepselen bomen en dieren, maar ook andere creaties die wij niet kunnen waarnemen heeft zij moeten loslaten, telkens weer, als offer opdat mensen de gelegenheid kregen om te leren, om te groeien, om bewustzijn te zijn en te ervaren? Dit alles en meer doet zij zonder er iets voor terug te verlangen. Zij geeft en geeft terwijl de mens uit de kinderschoenen groeit en zelfstandig wordt. Wie anders verdiend jouw volledige waardering voor wat zij gedaan heeft, nog steeds doet en zal blijven doen ter ondersteuning van de evolutie van bewustzijn?

Wij leven in een tijd waarin de mens zich ver van de natuur bevindt, zowel in de geest als in ons lichaam. In deze moderne tijd is de geest gevuld met ander werk dan het werken met de natuur en met andere zingeving dan het waarderen en vieren van wat moeder Aarde ons schenkt. De mens ziet zichzelf als los van de Natuur. “We zijn volwassen en we gaan onze eigen weg als mensheid!”. Van de maagdelijke vroegste mensen zijn we gegroeid naar een “volwassen” ras. Maar uiteindelijk zullen wij zowel fysiek als metafysisch terugkeren naar de Moeder en slapen in haar lichaam als we sterven en wachten op onze wedergeboorte. Als mens, en als mensheid. Het wiel draait eeuwig door. Ironisch is het juist deze “rijpheid” als mensheid die ver van haar natuur afstaat, die ons uiteindelijk terugvoert naar de Moeder, onze aarde. Meer en meer mensen komen door hun interne levensraderen terug bij de aarde en stemmen zich weer af op haar.Want door jezelf weer af te stemmen op het natuurlijke ritme van onze Aarde moeder kun jij je weer verbonden voelen met je eigen natuur en met jouw belangrijke plaats in het geheel want wie is er belangrijker dan JIJ? Jouw Zelf is het zelfde Zelf als dat van onze “Moeder”. Moeder en Kind dragen dezelfde kwaliteiten. Alles komt uit één bron.  Door jezelf af te stemmen op de Aarde, te leren van onze geduldige moeder over creatiekracht en deze dan zelf toe te passen – onder begeleiding van en in samenwerking met- de Aarde. Gelukkig hebben onze aardewijze voorouders veel sporen voor ons achtergelaten. We hoeven deze kruimels maar naar huis te volgen.

Jaarwiel van de zon

Het jaarwiel is een schematische weergave van de 8 belangrijke perioden van een jaarcyclus. Het stamt af uit de tijd van onze Keltische voorouders. Echter nog vóór deze jaarindeling werden door de nóg vroegere volken de vier meest significante punten van de beweging van de  zon aangegeven door bouwwerken die de zonsopgang of zonsondergang opvingen en daarmee hun plaats en tijd binnen in het grote geheel van de kosmos konden bepalen. Men bepaalde op deze wijze de lente equinox (dag en nacht in balans, de zon neemt toe aan kracht), de zomerzonnewende (zon op het hoogtepunt van kracht, alles in volle bloei), de herfst equinox (dag en nacht in balans, de zon verliest aan kracht) en als laatste de winterzonnewende (de zon op het laagtepunt van kracht, alles in rust). Wanneer men bijvoorbeeld de zonsopgang van winterzonnewende opving dan wist men dat vanaf dát moment de zon weer aan kracht ging toenemen, de zon was (weder)geboren, het licht en daarmee de verlossing van de winter was in zicht. De bewegingen van de zon aan de hemel zijn als wijzers van een klok of als de pagina’s van een kalender.  Zo konden zij bewust over hun leven heersen want door te bepalen welke periode er op aarde in het verschiet ligt konden ze hun acties bepalen en plannen.

Hoop ontvlamt

Imbolc is één van de vier grote Keltische festivals die aan de vier oorspronkelijke zonnemarkeringen van het jaarwiel  zijn toegevoegd. Deze Keltische festivals vertegenwoordigen belangrijke momenten in de natuur voor  de landbouw of de veehouderij. Deze huidige periode van het jaar was een tijd van hoop en licht en werd door onze Keltische voorouders op de eerste dag van februari gevierd als het festival van Imbolc. Er zijn veel verklaringen omtrent de betekenis van dit woord, en in dit artikel nemen we de verklaring van “Oimelc” wat weer vertaald zou kunnen worden naar Ooien Melk.

Het is de moedermelk van de ooien bij het lammeren. De geboorte van de eerste lammetjes en de moedermelk die begint te stromen wijst erop dat alles in de Natuur weer begint te ontwaken. Ook de grote moeder, de aarde en het land waarop we leven, begint weer van binnenuit te stromen met levenssappen. Het is het seizoen van vreugde want met het zien van de eerste moedermelk wisten ze; hoera, de lente is in aantocht!  Die eerste melk was een zéér belangrijk symbool van leven voor onze voorouders:  het verschafte hen broodnodige voeding na de lange koude winterdagen en van de melk maakten ze boter en kaas om de voorraden die ze in het najaar hadden aangelegd weer bij te kunnen vullen. Het was werkelijk een zaak van leven of dood. Daarom is dit zo’n belangrijke gebeurtenis voor onze Keltische voorouders:  melk was de verlossing. Melk was het teken dat het leven weer door de Natuur ondersteund ging worden. Een waarlijk teken van hoop en blijdschap want zo wist men dat ook dit komende jaar Moeder Aarde haar uitbundige gaven aan iedereen zou schenken.

Oud Imbolc ritueel in een nieuw licht

De oude volken vierden belangrijke veranderingen met rituelen. Een ritueel is altijd een belangrijk onderdeel geweest van het creatieproces. Met het ritueel wordt een eerste bewuste aanzet gegeven tot een gewenste manifestatie omdat het een symbolische weergave is van wat je wilt bewerkstelligen. Door focus te verpakken in een heilige rituele handeling wordt universele levensenergie geladen met deze intentie.

Hoe mensen samen met de aarde creëerden: in de Middeleeuwen werd deze periode waarin de eerste tekenen van terugkerende levenskracht in de Natuur opdoemden  symbolisch gevierd door in processie met een lichtende kaars rondom de kerk te lopen. Hierbij werden de mensen door een priester gezegend. De symboliek verwijst naar oudere rituelen en vieringen en is niet moeilijk te vinden voor een open geest. Kerken werden voornamelijk gebouwd op de plaats van eerdere heidense heiligdommen en deze zijn op hun beurt weer op een bepaalde plek gecreëerd omdat er belangrijke energetische (kruis)punten van aarde energieën liepen. De aarde kent net zoals de mens meridianen en heeft een eigen stelsel van energetische banen waardoor levenskracht stroomt. Levenskracht op zich is een universele energie en deze kan een specifieke eigenschap aannemen wanneer deze door bewustzijn eraan meegegeven wordt. Wanneer mensen in verering, liefde -of welke intentie dan ook- samenkomen op een krachtplek dan wordt de levenskracht van dat punt geladen met de intentie van het bewustzijn van de mensen die er samenkomen. Vanuit dat punt stroomt het langs onze Aarde Moeder energiebanen naar andere delen van haar lichaam. Zo kan de aarde, de streek, of het land gezond gehouden. Dit geeft het spreekwoord  “In goede banen leiden”  heel wat meer inhoud opeens.

Laten we het middeleeuwse kaarsenritueel eens onder de loep houden: er liepen mensen lopen creëert energetische voetstappen/interactie met de aarde) met lichtende kaarsen (de kaarsen staan voor het  licht in de duisternis en zijn een symbool voor de zon die door warmte en licht levenskracht op aarde ondersteund)  in processie (dit is een meditatieve handeling, en er is in dit geval een gerichte focus: hoop, zegening, licht) rondom de kerk (de plek van waaruit energetische banen door onze Moeder Aarde lopen) terwijl  ze worden gezegend door een priester (de priester is de belichaming van het goddelijke dat door de mens stroomt...).

Wat doet dit ritueel met het oog op creëeren en creatiekracht?

Geïnspireerd door het Goddelijke, de Hemelse Vader, of de Zon, die door het mensenhart stroomt (het hart is het centrum tussen hemel en aarde) wordt de aarde verrijkt en gezegend door hun krachtige intentie. De mensen laadden als het ware deze krachtplek met hoop, geloof en liefde. Het betreffende stukje aardelichaam (het land onder hun voeten) werd opgeladen met de focus van het ritueel. Zo hielpen mensen (vroeger bewust, later onbewust) mee om het land waarop ze leefden gezond en vruchtbaar te houden. Imbolc markeerde het punt van het zuiveren van de aarde van het winterse duister en het opladen met licht en leven om de aarde vruchtbaar te maken voor de komende lichte helft van het zonnejaar!

© Nathascha